II Niedziela po Narodzeniu Pańskim – 4.01.2026

1. Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało,
   a bez Niego nic się nie stało, co się stało. Dziś II Niedziela po Narodzeniu Pańskim. Po Mszy św. o godz. 8.00 zmiana tajemnic
   dla braci różańcowych.
   O godz. 16.00 Msza św.

2. W czasie kolędy Msza Święta o godz. 7.00. 

3. We wtorek 6 stycznia Uroczystość Objawienia Pańskiego – Trzech Króli. Podczas każdej Mszy św. poświęcenie kadzidła i kredy,
     którą później oznaczymy drzwi naszych domów inicjałami C+M+B, co oznacza prośbę, by Chrystus błogosławił nasz dom
     (Christus mantionem benedicat). Taca przeznaczona na cele misyjne. Porządek Mszy Świętej – jak w niedzielę.

4. W środę Nowenna do MBNP.

5.  W przyszłą niedzielę Święto Chrztu Pańskiego, które kończy okres Bożego Narodzenia. Kolędy tradycyjnie śpiewamy do święta
     Ofiarowania Pańskiego. Po Mszy św. o godz. 8.00 zmiana tajemnic dla sióstr różańcowych.
     O godz. 16.00 Msza św.

6. Siostry klaryski organizują w styczniu rekolekcje dla dziewcząt. Szczegóły na plakacie.
 
7. Katolickie Centrum Pomocy Rodzinie i parafia Św. Floriana w Stalowej Woli zapraszają na IX Walentynkowy Dzień Małżeński 
      w Stalowej Woli, który odbędzie się w dniach 14-15 lutego 2026 r. (sobota-niedziela) w restauracji „Sezam” w Stalowej Woli. 
      To wyjątkowa okazja by małżonkowie zatrzymali się na chwile i spędzili czas tylko ze sobą. Bal sprzyja umocnieniu relacji, rozmowie 
      i odkrywaniu na nowo radości bycia razem. Szczegółowe informacje na plakacie.

8. Prasa katolicka.

9. Sprzątanie kościoła.

KOMUNIKAT PRZEWODNICZĄCEGO
KOMISJI KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI DS. MISJI
NA DZIEŃ MODLITWY I POMOCY MISJOM
PRZYPADAJĄCY W UROCZYSTOŚĆ OBJAWIENIA PAŃSKIEGO
6 STYCZNIA 2026 R.
Umiłowani w Chrystusie Panu, Bracia i Siostry!
Trzej Mędrcy ze Wschodu, prowadzeni przez Gwiazdę przebyli długą drogę, by odnaleźć zapowiedzianego Mesjasza. Szli kierując się wewnętrznym pragnieniem poznania Tego, który jest źródłem prawdy, dobra i piękna. W Uroczystość Objawienia Pańskiego, przeżywamy Dzień Modlitwy i Pomocy Misjom. Wraz z całym Kościołem modlimy się za ludy i narody, które jeszcze nie słyszały o Chrystusie i nie poznały Dobrej Nowiny o zbawieniu. Serdeczną modlitwą otaczamy polskich misjonarzy i misjonarki, niosących orędzie Chrystusa aż po krańce świata.
1. W obecnym roku duszpasterskim, obchodzimy ten dzień pod hasłem: „Bądźmy uczniami-misjonarzami”. Mamy żyć prawdą, że w sakramencie chrztu i bierzmowania, Duch Święty wprowadził nas w głębię życia z wiary, w relację z każdą Osobą Trójcy Świętej. Papież Franciszek w swej pierwszej adhortacji „Evangelii gaudium” napisał: „Na mocy otrzymanego Chrztu, każdy członek Ludu Bożego stał się uczniem-misjonarzem” (por. Mt 28, 19). Tym samym każdy ochrzczony jest misjonarzem, który dzięki łasce wiary, mocą Ducha Świętego, niesie światu dobrą nowinę, szerząc wieść o przykazaniu miłości będącym testamentem Chrystusa. Pamiętajmy, że misje nie są sprawą specjalistów, ale całego ludu Bożego (por. Novo millennio ineunte, 40).
„To przekonanie przybiera formę apelu skierowanego do każdego chrześcijanina, by nikt nie wyrzekł się swojego udziału w ewangelizacji, ponieważ jeśli ktoś rzeczywiście doświadczył miłości Boga, który go zbawia, nie potrzebuje wiele czasu, by zacząć Go głosić (…). Każdy chrześcijanin jest misjonarzem w takiej mierze, w jakiej spotkał się z miłością Boga w Chrystusie Jezusie. Nie mówmy już więcej, że jesteśmy «uczniami» i «misjonarzami», ale zawsze, że jesteśmy «uczniami-misjonarzami». Jeśli nie jesteśmy przekonani, popatrzmy na pierwszych uczniów, którzy natychmiast po doświadczeniu spojrzenia Jezusa, szli głosić Go pełni radości: «Znaleźliśmy Mesjasza» (J 1, 41). Samarytanka, tuż po zakończeniu swego dialogu z Jezusem, stała się misjonarką, i wielu Samarytan uwierzyło w Jezusa «dzięki słowu kobiety» (J 4, 39). Również św. Paweł, po swoim spotkaniu z Jezusem Chrystusem, «zaraz zaczął głosić w synagogach, że Jezus jest Synem Bożym» (Dz 9, 20). A my na co czekamy?”(Evangelii gaudium, 120).
2. Dzisiaj też uświadamiamy sobie, jak bardzo współczesny świat potrzebuje misjonarzy; tych, którzy posłuszni wezwaniu Pana: „Idźcie i głoście”, ofiarnie oddadzą swe życie sprawie misji. Dzisiejsza uroczystość podkreśla ważne wydarzenie: powołanie pogan do wiary, otwarcie bramy zbawienia wszystkim ludom i narodom. To właśnie jest istotą święta Epifanii. O tym wydarzeniu śpiewał wcześniej Psalmista, a my dzisiaj powtarzamy te słowa: „Uwielbią Pana wszystkie ludy ziemi”. O tym mówi także św. Paweł, Apostoł Narodów: „przez objawienie oznajmiona mi została ta tajemnica, że poganie już są współdziedzicami i współczłonkami Ciała, i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię” (Ef 3,3.6). Tak więc Święto Objawienia Pańskiego ukazuje nam, że wszyscy pozostają w zasięgu zbawczej misji Chrystusa. Ta wędrówka ludów i narodów do Chrystusa, w której my także uczestniczymy, trwa już ponad dwa tysiące lat.
3. Cieszy nas, że wciąż 1617 misjonarzy i misjonarek z Polski posługuje w 99 krajach misyjnych. Są obecni w Afryce, Ameryce Południowej i Środkowej, Azji, a nawet Oceanii i na zimnej Alasce. Misjonarze głoszą Ewangelię i formują wspólnoty wiary, a owocem głoszenia Ewangelii są liczne dzieła miłosierdzia. Udręczonym ubóstwem i chorobami społecznościom lokalnym, niosą nadzieję i bezinteresowną pomoc. Pomagają ubogim, bezdomnym oraz wykluczonym ze względu na pochodzenie i brak wykształcenia. Często stają wobec konfliktów lokalnych, które przeradzają się w rzezie i rozboje, a nawet otwartą wojnę. Udzielają schronienia i pomocy cierpiącym. Troszczą się o dzieci, ofiary wojen i nienawiści. Wzywają do przebaczenia i pojednania. Nieraz taką postawą ryzykują własnym życiem, trwając w solidarności z prześladowanymi i bezbronnymi.
4. Otoczmy ich naszą modlitwą, by stali się skutecznym narzędziem Bożego pokoju, który zwiastowali aniołowie przy Narodzeniu Pańskim. Wypraszajmy im światło i dary Ducha Świętego w przepowiadaniu Chrystusa, by jak Gwiazda Betlejemska prowadzili do Niego tych, którym posługują.
By służyć innym, misjonarki i misjonarze potrzebują naszego wsparcia finansowego i materialnego. Często pracują w najuboższych krajach świata, niejednokrotnie wśród ludzi żyjących w skrajnej nędzy. Uczynki miłosierdzia, które pełnią, są pięknym świadectwem miłości bliźniego.
Wszyscy możemy pomagać misjom, nie tylko dzisiaj, gdy zgodnie z zaleceniem Konferencji Episkopatu Polski zbierane są w naszych parafiach ofiary na Krajowy Fundusz Misyjny. Z dzisiejszych ofiar utrzymywane jest także Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie, przygotowujące misjonarzy do pracy na misjach. W tym roku do wyjazdu misyjnego przygotowuje się 4 kapłanów diecezjalnych i 1 kapłan zakonny.
Zachęcam wszystkich, którym drogie są sprawy misji, by stali się, jak uczył papież Franciszek „uczniami–misjonarzami”. Chorzy i starsi niech wspierają misyjne dzieło Kościoła modlitwami i ofiarowaniem cierpień w intencji misjonarzy. Dzieci serdecznie zapraszam do włączenia się w działalność Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci, którego święto obchodzimy dziś, w Uroczystość Objawienia Pańskiego. W tym roku na całym świecie dzieci zrzeszone w Papieskim Dziele Misyjnym Dzieci solidaryzują się w modlitwie i ofiarowaniu drobnych datków z rówieśnikami na Sri Lance. Podczas kolędowania, najmłodsi, niczym Trzej Królowie odchodząc od żłóbka, pukają do naszych drzwi, opowiadają o narodzeniu Mesjasza prosząc jednocześnie o datek dla dzieci z krajów misyjnych, które pragną wspierać. Proszę również o konkretne zaangażowanie młodzieży oraz dorosłych w sprawy misji.
5. W imieniu misjonarek i misjonarzy oraz tych, którzy zostaną posłani na misyjne szlaki, składam serdeczne podziękowanie za Waszą modlitwę i ofiarność, za troskę o misje w świecie.
Niech Chrystus, który objawił się narodom pogańskim, dzięki wstawiennictwu Maryi, Matki nadziei, i posłudze misyjnej Kościoła dotrze do serc i umysłów wszystkich, którzy Go jeszcze nie znają. Niech Duch Święty napełnia swym błogosławieństwem i radością wszystkich Dobrodziejów misji i obdarza Was potrzebnymi łaskami.
Z serca błogosławię w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego
✠ Jan Piotrowski
PRZEWODNICZĄCY KOMISJI KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI DS. MISJI

Katecheza 4 stycznia 2026.
Miłosierdzie Boże – samo serce działania Boga wobec człowieka

W Święto Miłosierdzia Bożego, 12 kwietnia bieżącego roku rozpocznie się w Diecezji Sandomierskiej peregrynacja obrazu Jezusa Miłosiernego. Będzie to okazja i czas do zgłębiania tajemnicy Bożego Miłosierdzia. W związku z tym rozpoczynamy cykl katechez wyjaśniających ten największy przymiot Boga. Przez kolejne niedziele będziemy próbowali przybliżać tajemnice Boga, który jest łaskawy i miłosierny.
Jednym z najważniejszych wątków biblijnego objawienia jest prawda o Bogu jako Tym, który jest miłosierny. Nie jest to jedynie jeden z Jego przymiotów, lecz samo serce Jego działania wobec człowieka. Bóg w Biblii objawia się jako Ten, który pochyla się nad ludzką słabością, grzechem i cierpieniem, nie po to, by zniszczyć, ale by ocalić. Stary Testament opisuje miłosierdzie Boga za pomocą kilku hebrajskich terminów, które ukazują jego bogactwo i głębię. Nie są to pojęcia abstrakcyjne, lecz słowa wyrastające z doświadczenia relacji Boga z Jego ludem.
Pierwszym i najczęściej używanym słowem jest hesed. Oznacza ono wierną miłość Boga – miłość, która trwa pomimo niewierności człowieka. Ḥesed nie jest uczuciem chwilowym, ale stałą postawą wierności i łaskawości. Gdy psalmiści powtarzają: „Bo na wieki trwa Jego miłosierdzie” (np. Ps 136), używają właśnie tego terminu. Oznacza on miłość Boga, która nie cofa się nawet wtedy, gdy człowiek łamie przymierze.
Drugim ważnym pojęciem jest rahamîm, wywodzące się od słowa rehem, oznaczającego łono matki. Termin ten ukazuje miłosierdzie Boga jako miłość czułą, macierzyńską, pełną współczucia. Prorocy posługują się tym obrazem, aby ukazać, że Bóg lituje się nad swoim ludem jak matka nad dzieckiem: „Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu? A nawet gdyby zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie” – mówi prorok Izajasz (Iz 49,15).
Trzecim terminem jest ḥānan, oznaczający okazywanie łaski temu, kto na nią nie zasługuje. Słowo to często pojawia się w modlitwach błagalnych, gdy człowiek woła do Boga o zmiłowanie. Podkreśla ono darmowość Bożego miłosierdzia, które nie jest zapłatą za dobre uczynki, lecz darem wypływającym z Bożej dobroci.
Te trzy pojęcia razem ukazują pełnię biblijnego miłosierdzia: wierność przymierzu (ḥesed), czułe współczucie (raḥamîm) oraz darmową łaskę (ḥānan). Dzięki nim Stary Testament objawia Boga jako Tego, który nie tylko przebacza, ale czyni to z miłości wiernej, czułej i bezinteresownej.